1- بدون دليل روشن انتظار نداشته باشيد که مردم دست از عقيده و راه خود بردارند. لَمْ يَکُنِ ... مُنْفَکِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ
2- در اتمام حجّت، کفّار و مشرکان از يکديگر جدا نيستند. خداوند براى همه مردم، چه کفّار و چه مشرکان، با فرستادن بيّنه، اتمام حجّت مىکند. «تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ»
3- از اهل کتاب توقع بيشترى است. (با اينکه در آيه اول سخن از اهل کتاب و مشرکان بود ولى در آيات بعد انتقاد تنها از اهل کتاب است.) «وَ ما تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْکِتابَ»
4- اتمام حجت خداوند از طريق پيامبرى آسمانى و کتاب پاک است. رَسُولٌ ...
يَتْلُوا صُحُفاً مُطَهَّرَةً
5- قرآن از هر خطا و انحراف و لغو و باطل وتحريف دور است. «صُحُفاً مُطَهَّرَةً»
6- در قرآن، دستورات قوام بخش است. «2» «فِيها کُتُبٌ قَيِّمَةٌ»
7- قرآن هم خود کتابى معتدل و دور از اعوجاج است «3» و هم سبب اعتدال و
«1». اعلى، 19.
«2». کلمه «کُتب» مىتواند به معناى دستورات دينى باشد، نظير آيه «کتب عليکم الصيام» که کتاب به معناى دستور است.
«3». اگر «قيمة» را به معناى ثابت و پايدار و به اصطلاح ادبى فعل لازم بدانيم.
جلد 10 - صفحه 556
قوام جامعه است. «1» «قَيِّمَةٌ»
8- با وجود هواى نفس، علم و دانش مشکلگشا نيست. اهل کتاب حق را به روشنى فهميدند ولى به خاطر هواهاى نفسانى، دستخوش تفرقه شدند. وَ ما تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْکِتابَ ...