تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌ «7» أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌: به جهت آنکه ديده است خود را بى‌نياز شده. يعنى توانگر گشته به کثرت عشيره و مال و قوت. و حال آنکه اگر فکر کند، با کمال استغناء به تمام جهات محتاج است. زيرا از خود چيزى ندارد و در حديث است (اللّهمّ انّى أعوذ بک من فقر ينسينى و من غنى يطغينى) خدايا پناه مى‌برم به تو از فقرى که مرا فراموش گرداند و از بى‌نيازى که مرا به طغيان اندازد «1».