اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ رَأَيت‌َ إِن کان‌َ عَلَي الهُدي «11» أَو أَمَرَ بِالتَّقوي «12»
يعني آن عبدي که نماز ميگذارد و او را نهي ميکند آن انسان طاغي از نماز آيا مي‌بيني آن عبد نمازگزار بر طريق هدايت باشد يا آمر بتقوي باشد.
هدايت مقابل ضلالت است و آن صراط مستقيم است که در عقائد معتقد بجميع عقائد حقه باشد بدون شک و ريبي و انکار ضروري و بدعتي که ايمان کامل باشد و در اخلاق متخلق بجميع اخلاق حميده و متصف بجميع صفات حسنه و ملکات فاضله، و در اعمال بعبادت و بندگي او کوتاهي نداشته باشد بعلاوه آمر بتقوي باشد چه تقوي از عقائد فاسده از شرک و کفر و ضلالت و چه از صفات خبيثه و ملکات رذيله، و چه تقواي از معاصي الهيه و از ترک فرائض شرعيه که مراتب تقوي را مکرر بيان کرده‌ايم که فرد اجلي او وجود مقدس حضرت رسالت بود که چون قيام بنماز ميکرد اينکه مشرکين بخصوص ابو جهل که گفتند شأن نزول اينکه آيات در مورد او بوده ميآمدند و مزاحمت و ممانعت ميکردند و تقليد او را در ميآوردند و او را مسخره و استهزاء ميکردند و امير المؤمنين را ضربت در حال نماز بر فرق مبارکش ميزدند، و ابي عبد اللّه را در حال نماز تير باران ميکردند بلکه در گودال قتلگاه در حال نماز شمشير و نيزه و چوب و سنگ ميزدند (فرقة بالسيوف و فرقة بالرماح و فرقة بالاخشاب و الحجارة) و مثل حضرت کاظم را در حال نماز گرفتند و بردند و اسير کردند تا اينکه حضرتش را زير غل و زنجير و حبس تاريک بزهر جفا شهيد کردند.
و امروز علماء و مؤمنين را بنماز و مسجد و عبادت مسخره ميکنند و تقليد آنها را در مي آورند و آنها را امّل و کهنه پرست ميشمارند باشد تا بجزاي خود برسند.