اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ وَجَدَک‌َ ضَالاًّ فَهَدي «7»
در تفسير اينکه آيه اقوال مفسرين بسيار است که از آنها بوي کفر و ضلالت ميآيد و حقير شرم ميکنم از نقل اينکه اقوال و اکتفاء ميکنم بنقل اخباري که از حضرت رضا (ع) در مباحثه با مأمون و ساير اخبار که خلاصه آن اينکه حضرت در نظر کفار و مشرکين که معرفت بمقامات و شئونات آن نداشتند و او را در ضلالت ميپنداشتند خداوند تبارک و تعالي چنان قلوب آنها را منقلب کرد که او را هادي کل شناختند بمعجزات باهرات و نزول قرآن و علوم ظاهر از آن حضرت و اخلاق حميده او و رفتار و کردار او که مفاد آيه شريفه در سوره بعد است: وَ رَفَعنا لَک‌َ ذِکرَک‌َ.
اقول: آنچه بنظر ميرسد اگر نگوئيد که تفسير برأي است اينکه ممکن في حد ذاته ليس صرف است هيچ از خود ندارد هر چه دارد از خداي خود دارد مفاد اينکه جمله شايد اينکه باشد که تو از خود هيچ نداشتي اينکه همه شئون و مقامات که اشرف ممکنات شده‌اي خداي متعال بتو عنايت فرموده و اللّه العالم.