تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاها «9» وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها «10» کَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْواها «11» إِذِ انْبَعَثَ أَشْقاها «12» فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها «13» فَکَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها «14» وَ لا يَخافُ عُقْباها «15» «9» به راستى رستگار شد، آن کس که نفس خود را تزکيه کرد. «10» و بى شک محروم و نااميد گشت هر کس که آن را به پليدى آلود. «11» قوم ثمود از روى سرکشى، (پيامبرشان را) تکذيب کردند. «12» آنگاه که شقى‌ترين آنها (براى کشتن ناقه) به پا خاست. «13» پس پيامبر خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را (حرمت نهيد). «14» پس او را تکذيب کردند و ناقه را کشتند و پروردگارشان به خاطر اين گناه، آنان را درهم کوبيد و با خاک يکسانشان کرد. «15» و خداوند از عاقبت کار خود بيم ندارد.