تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ هَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ «10» وَ هَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ‌: و راه نموديم انسان را به طريق خير و شر، و طاعت و معصيت، و سعادت و شقاوت، به سبب اعطاى عقل و ارسال رسل و انزال کتب. نکته- اصل نجد، مکان مرتفع و بارز است و تسميه آن به خير و شر به جهت بروز و ظهور هر يک از آنها و امتياز آنها از يکديگر در شرع اقدس است. يا تسميه نجد به شر به اعتبار آن است که در اجتناب و پرهيز از آن رفعت و شرف مکلّف حاصل مى‌شود. چنانچه سلوک طريق خير موجب رفعت و شرافت است. و مروى است که حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: يا ايّها النّاس هما نجدان: نجد الخير و نجد الشّرّ فما جعل نجد الشّرّ احبّ اليکم من نجد الخير. يعنى اى مردمان نجدين، نجد خير و نجد شر است. پس چه چيز گردانيده است نجد شر را به شما دوست‌تر از نجد خير «2». مراد آنکه با وجود ظهور حقيقت خير و بطلان شر، انسان طريق حق را گذاشت و در طريق شر سلوک نمود و به سوء اختيار، خود را از خير باز داشت.