تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ «3»
وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ: و سوگند به جفت و طاق. در اين دو اقوالى است:
1- على بن ابراهيم قمى (رحمه اللّه) فرمايد شفع، حضرت حسن و حسين عليهما السّلام و وتر، حضرت امير المؤمنين عليه السّلام. «2» 2- از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام مروى است که شفع، روز ترويه و وتر، روز عرفه. «3» 3- ابن عباس گفته: شفع، تمام خلق؛ وتر، خالق است که ليس له مثل. «4»
«1» تفسير ابو الفتوح، (چ اسلاميه) ج 12 ص 73.
«2» تفسير قمى، (چ نجف 1387 هج) ج 2 ص 419.
«3» تفسير مجمع البيان (1403 هج) ج 5 ص 485.
«4» تفسير مجمع البيان (1403 هج) ج 5 ص 485.
جلد 14 - صفحه 189
4- شفع، نماز شفع است در نماز شب؛ وتر، نماز يک رکعتى آخر آن است.
5- تمام اشياء، زيرا از زوج و فرد خالى نيستند.
6- شفع، عناصر اربعه: آب و باد و خاک و آتش؛ وتر، افلاک.
7- شفع، بروج؛ وتر، سيارات.
8- شفع، جميع ايام و ليالى؛ وتر، روزى که شب ندارد، که قيامت باشد.
9- شفع، درجات بهشت؛ وتر، درکات جهنم.
10- شفع، حضرت امير المؤمنين و حضرت فاطمه عليهما السّلام، وتر، حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم. «1»