تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لَيْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلاَّ مِنْ ضَرِيعٍ «6» بعد از آن ذکر طعام آنها فرمايد: لَيْسَ لَهُمْ طَعامٌ‌: نيست مر جهنّميان را خوردنى، إِلَّا مِنْ ضَرِيعٍ‌: مگر از ضريع، و آن نوع گياهى است خاردار که برگ ندارد. چون تر باشد آن را شبرق نامند و گياه چهارپايان باشد. چون خشک شود، سمّ قاتل گردد و آن را ضريع‌ «1» کفاية الموحدين (انتشارات علميه اسلاميه- تهران) ج 4 فصل 19، ص 410. جلد 14 - صفحه 173 گويند. و به جهت خباثت آن هيچ جنبنده گرد آن نگردد، و در آخرت شجر ناريّه که مشابه ضريع باشد، به خورد جهنميان دهند. ابن عبّاس روايت نموده: قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: الضّريع شى‌ء يکون فى النّار يشبه الشّوک امرّ من الصّبر و انتن من الجيفة و اشدّ حرّا من النّار سمّاه اللّه الضّريع. فرمود رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: ضريع چيزى است در ميان آتش جهنّم و مشابه خار است، تلخ‌تر از صبر و گنديده‌تر از مردار و حرارت آن بيشتر از آتش است و حق تعالى آن را ضريع نام نهاده‌ «1». ابو درداء نقل نموده که روى‌هاى اهل جهنم را زشت گردانند، مانند کردارهاى ايشان، و علت گرسنگى را بر آنها مسلط گردانند تا به حدى که از غايت گرسنگى آتش جهنم بر ايشان سهل نمايد و بى‌طاقت شده، به فرياد آيند و طعام طلبند. بعد از چند مدت ايشان را ضريع دهند که مدت مديدى در گلوى آنها بماند و فرو نرود. بياد آنها آيد که در دنيا چون طعام در گلو مى‌گرفت آب مى‌آشاميديم. پس آب طلبند تا طعام فرو رود. بعد از مدتى مديد ايشان را از چشمه آنيه دهند. چون نزديک دهن برند، روى‌هاى ايشان همه بسوزد و چون به شکم رود، تمام امعاء و احشاى ايشان را پاره پاره کند. چنانچه فرمايد: «و سقوا ماء حميما فقطّع امعائهم» «2».