تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى «2»
الَّذِي خَلَقَ: آن خدائى که بيافريد همه چيزها را، فَسَوَّى: پس تسويه فرمود خلقان را. يعنى راست گردانيد اعضا و اجزاى آن را بر وفق حکمت. مراد از احکام، اتقان و تعديل آن است، که دلالت دارد بر آنکه خالق آن عليم و حکيم و قدير است. نزد بعضى مراد به تسويه، تعديل قامت انسان است. يعنى او را منکوس نيافريد مانند بهائم و دواب.