تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشاجٍ نَبْتَلِيهِ فَجَعَلْناهُ سَمِيعاً بَصِيراً «2»
إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسانَ: بدرستى که ما آفريديم آدمى را، مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشاجٍ: از نطفه که منى است جزوهاى آن آميخته شده‌اند به هم. يا جمعيت صفت، نظر به الوان باشد، زيرا منى مرد سفيد و از زن زرد، و هر دو بعد از اجتماع سبز شود.
يا مراد امشاج طباع است از حرارت و برودت و رطوبت و يبوست که خداى تعالى آنها را در نطفه ايجاد فرموده. نَبْتَلِيهِ: آفريديم انسان را در حالتى که اراده نموديم که بيازمائيم او را. مراد تکليف است در امر و نهى، چه در صورت امتحان است، فَجَعَلْناهُ سَمِيعاً بَصِيراً: پس قرار داديم او را شنوا و بينا تا متمکن باشد از مشاهده دلايل و شنيدن آيات، يعنى به سبب آنکه اراده ابتلاى او داشتيم، قوه شنيدن و ديدن به او عطا فرموديم.