1- شک بايد زمينهى بررسى و مقدّمه تحقيق و يقين باشد، نه بستر غفلت و بطالت. شک پايدار مورد انتقاد و توبيخ است. «فِي شَکٍّ يَلْعَبُونَ»
2- در دلائل توحيد ابهام و پيچيدگى نيست و ريشهى شک کافران، لجاجتى است که در درون خود آنان است. «بَلْ هُمْ فِي شَکٍّ يَلْعَبُونَ»
3- منکران وحى، منطق و برهانى ندارند و تلاش و زندگى آنان حرکتى بازيگرانه
جلد 8 - صفحه 492
است. «فِي شَکٍّ يَلْعَبُونَ»
4- بعد از استدلال نوبت تهديد است. رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ... فَارْتَقِبْ ...
5- آسمانها در آينده به صورت دود و گاز خواهد شد. تَأْتِي السَّماءُ بِدُخانٍ ...