«ناقور» چيزى است که براى ايجاد صدا بر آن مى‌کوبند، همچون طبل و يا در آن مى‌دمند همچون شيپور و مراد از آن در اينجا همان نفخ در صور است که در آيات ديگر مى‌فرمايد:
«فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ» «1»* به نوک پرندگان «منقار» گويند، چون وسيله کوبيدن و سوراخ کردن است و صداى شيپور، گويا گوش را سوراخ مى‌کند و در مغز فرو مى‌رود.
در قرآن، به دو نفخ در صور تصريح شده است: نفخه‌ى اوّل که در اثر آن همه مى‌ميرند و نفخه‌ى دوم که در اثر آن دوباره همه زنده مى‌شوند.
در نزديکى مسجدالحرام مرکزى به نام «دارالنّدوه» بود که مشرکان براى مشورت در آن جمع مى‌شدند. وليد بن مغيره که فردى سرشناس و به داشتن عقل و درايت معروف بود، در مجلسى در آن مرکز گفت: بياييد براى مقابله با محمّد، حرف‌هاى خود را يکى کنيم و به زائران کعبه درباره محمّد يک پاسخ بدهيم. يک نفر گفت: مى‌گوييم: محمّد شاعر است، ديگرى گفت: مى‌گوييم: او کاهن است، سوّمى گفت: مى‌گوييم: او مجنون است. وليد چهره در هم کشيد و گفت: ما شعرهاى بسيارى شنيده‌ايم امّا سخن محمّد شباهتى به شعر ندارد، و در او اثرى از جنون نيست و کلامش نيز با کاهنان تفاوت دارد. بالاخره تصميم گرفتند که بگويند: محمّد ساحر است و ميان افراد خانواده جدايى مى‌اندازد و حتّى در يک خانه، کسانى که به او ايمان آورده‌اند از ساير اعضاى خانواده جدا مى‌شوند.
در اين آيات، خداوند، در مورد وليد مى‌گويد: من او را آفريدم و به او مال و فرزند بسيار دادم، اما او از فکر و توان خود سوء استفاده کرد و در برابر پيامبر من ايستاد. پس مرگ بر او باد.
مراد از «وَحِيداً» در «خَلَقْتُ وَحِيداً» يکى از معانى زير است:
1- «وحيد»، صفت مخلوق است، يعنى او تک وتنها وناتوان ونادار بود و من به او نعمت دادم.
2- «وحيد»، صفت خالق است، يعنى من به تنهايى او را آفريدم و اکنون هم خودم به تنهايى به حساب او مى‌رسم.
«1». مؤمنون، 101 و حاقّه، 13.
جلد 10 - صفحه 285