اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُم عَصَونِي وَ اتَّبَعُوا مَن لَم يَزِدهُ مالُهُ وَ وَلَدُهُ إِلاّ خَساراً «21»
حضرت نوح پس از اينکه بيانات شيوا و براهين آشکارا و ادله واضحه که در اينکه مدت مديد نمود و خردلي بقوم اثر نبخشيد و مأيوس شده و ديد از قابليت هدايت افتادهاند و قساوت آنها را فرا گرفته در پيشگاه خداي متعال شکايت کرد.
قالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُم عَصَونِي ربي بود کسره بجاي ياء است و عصيان آنها در امر توحيد است که دست از شرک و بت پرستي بر نميدارند و نوح را بنبوت و رسالت قبول نميکنند و اوامر او را اطاعت نميکنند.
جلد 17 - صفحه 214
وَ اتَّبَعُوا مَن لَم يَزِدهُ مالُهُ وَ وَلَدُهُ إِلّا خَساراً و متابعت کردند سفله و فقرا اغنياء و اکابر خود را بتوهم اينکه اگر نوح بر حق بود بايد مکنت و ثروت و اولاد زيادي داشته باشد خيال ميکردند که شرافت و بزرگي بمال و اولاد است چنانچه امروز هم هر که مالش بيشتر و اتباعش زيادتر باشد او شرافتش و احترامش بيشتر است چنانچه گفتند به حضرت نوح: قالُوا أَ نُؤمِنُ لَکَ وَ اتَّبَعَکَ الأَرذَلُونَ شعراء آيه 111. و همين توهم را يزيد کرد و تمسک کرد بآيه ملک، و اينکه توهم در مذاق بسياري در هر دوره و زماني بوده ولي غافل از اينکه هستند که اينکه مال و کثرت اولاد و عشيره و اتباع بلاي بزرگي است و باعث زيادي عذاب و کثرت معاصي ميشود چنانچه ميفرمايد: وَ لا يَحسَبَنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا أَنَّما نُملِي لَهُم خَيرٌ لِأَنفُسِهِم إِنَّما نُملِي لَهُم لِيَزدادُوا إِثماً وَ لَهُم عَذابٌ مُهِينٌ آل عمران آيه 172.