1- خداوند پيامبرش را در برابر دشمنان دلدارى مى‌دهد. «فَسَتُبْصِرُ وَ يُبْصِرُونَ»
2- آينده حقايق را روشن مى‌کند. «فَسَتُبْصِرُ وَ يُبْصِرُونَ»
3- کفّارى که با علم و عمد، دلائل روشن انبيا را نپذيرند، سزاوار لقب مجنون هستند. «بِأَيِّکُمُ الْمَفْتُونُ» (همان گونه که ايمان آگاهانه نشانه خردورزى است.)
4- نسبت گمراهى به ديگران و يا ادعاى هدايت براى خود کارساز نيست.
خداوند است که گمراه واقعى و هدايت يافته واقعى را مى‌شناسد. «هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ»
«1». تفسير مجمع البيان.
«2». قمر، 26.
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 175