1- به شکرانه نعمتهاى الهى، از منحرفان پرهيز کنيد. «إِنَّکَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ فَلا تُطِعِ الْمُکَذِّبِينَ»
2- اخلاق نيکو همراه با دافعه و پرهيز از منحرفان است. «لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ فَلا تُطِعِ الْمُکَذِّبِينَ» (آرى معناى حُسن خلق، سازش با افراد فاسد نيست.)
3- انبيا نيز به تذکّر الهى نيازمندند. «فَلا تُطِعِ الْمُکَذِّبِينَ»
4- به سوگند مخالفان اعتبارى نيست و هر چه بيشتر سوگند خورند بى اعتبارتر است. «لا تُطِعْ کُلَّ حَلَّافٍ»
5- در جامعه اسلامى، افراد بىنسب و فرومايه «مَهِينٍ»، عيبجو «نميم»، و کسانى که بخل، تجاوز، گناه و خشونت جزء ذاتشان شده است، جايگاه اجتماعى، سياسى، مديريّتى ندارند. فَلا تُطِعِ ...
6- از نقشههاى دشمن غافل نشويد. دشمنان تلاش مىکنند تا شما را به سازش بکشانند. وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ ...
7- به دشمن امتياز ندهيد، حتّى اگر آنان با دادن امتياز، چراغ سبز سازش را روشن کردند. وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ ...
8- عقب نشينى از اصول، خواسته دشمن است. «وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ» (تسامح و تساهل نسبت به اصول ممنوع)
9- سازش با دشمن، به منزله اطاعت از اوست. و مراد از اطاعت نکردن، همان سازش نکردن است. فَلا تُطِعِ ... وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ
10- فرومايگى درونى و برخوردارى از امکانات بيرونى، دو عامل فتنه و فساد است. مَهِينٍ ... ذا مالٍ وَ بَنِينَ
11- دارا بودن ثروت و نيرو کفّار نمىتواند دليل سازش باشد. لَوْ تُدْهِنُ ... أَنْ کانَ ذا
جلد 10 - صفحه 178
مالٍ وَ بَنِينَ»
12- خط اول مخالفان انبيا، سرمايه داران بى درد هستند. ذا مالٍ وَ بَنِينَ ... قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ
13- خداوند کيفر متکبران را به گونهاى مىدهد که آثارش در بدنشان باقى مىماند. «سَنَسِمُهُ»
14- کيفر تحقير کننده، تحقير شدن است. «سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ»