تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا سُبْحانَ رَبِّنا إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ «29»
قالُوا سُبْحانَ رَبِّنا: گفتند منزه است پروردگار ما، و بعد از وقوع بليه پشيمان شدند، لکن آن ندامت فايده نداشت. حاصل آنکه گفتند پاک و منزه است پروردگار از آنکه بر ما ستم کرده باشد، إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ: بدرستى که ما بوديم ستمکاران بر نفس خود به منع فقرا و مساکين.