اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ أَمِنتُم مَن فِي السَّماءِ أَن يَخسِف‌َ بِکُم‌ُ الأَرض‌َ فَإِذا هِي‌َ تَمُورُ «16»
آيا ايمن هستيد کسي که در طرف بالا است اينکه خسف کند بشما زمين را پس بناگاه زمين موج ميزند.
أَ أَمِنتُم مَن فِي السَّماءِ اگر مراد از کلمه من خداي متعال باشد مراد قدرت و سلطنت و احاطه و اراده و مشيت او است زيرا ذات مقدسش منزه از مکان است و مراد از سماء فوق تمام قدرتها است و سلطه بر تمام ممکنات است، و اگر مراد ملک موکل بعذاب باشد که عذاب‌ها از آسمان نازل ميشود هم چنان ارزاق از آسمان فرود ميآيد که ميفرمايد: وَ فِي السَّماءِ رِزقُکُم وَ ما تُوعَدُون‌َ الذاريات آيه 22. انسان آني از بلا ايمن نيست بناگاه عذاب نازل ميشود چنانچه بر امم سابقه نازل شد.
أَن يَخسِف‌َ بِکُم‌ُ الأَرض‌َ خسف شکاف زمين است که تعبير بزلزله ميکنيم و جمعي را فرو ميبرد چنانچه در امم سابقه بوده و مخصوصا قارون با تمام اموال و اندوخته‌هاي خود که ميفرمايد:
فَخَسَفنا بِه‌ِ وَ بِدارِه‌ِ الأَرض‌َ قصص آيه 81، و خسف بيدا لشگر سفياني را يکي از علائم حتميه ظهور حضرت بقية اللّه است.
فَإِذا هِي‌َ تَمُورُ مور موج زدن و تکان خوردن زمين يک تکان بخورد و مثل موج دريا موج زند و اهلش را هلاک کند اينکه يک نحوه عذاب مهلکه است انحاء ديگر هم دارد که ميفرمايد: