1- تهديدهاى خداوند را جدى بگيريم. (قهر خداوند درباره پيشينيان عملى شده است، قارون به زمين فرو رفت و بر قوم لوط از آسمان سنگريزه باريد. پس شما از تاريخ آنان عبرت بگيريد.) «فَکَيْفَ کانَ نَکِيرِ»
2- خداوند، پيامبرش را در برابر تکذيب مردم دلدارى مىدهد. «لَقَدْ کَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ»
3- تاريخ گذشته، چراغ راه آيندگان است. «کَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ»
4- تکذيب انبيا، رمز قهر الهى است. کَذَّبَ ... فَکَيْفَ کانَ نَکِيرِ
5- ابزارهاى مادّى شما را مغرور نکند. (گرچه پرنده از طريق بال زدن پرواز مىکند ولى آنچه او را در هوا نگاه مىدارد، قدرت خداوند است.) «ما يُمْسِکُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمنُ»
6- هيچ چيز را براى خدا شريک قرار ندهيد. «إِلَّا الرَّحْمنُ»
7- نعمتهاى الهى بر اساس رحمت است. «ما يُمْسِکُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمنُ»
8- نظام هستى، زير نظر خداوند اداره مىشود. «إِنَّهُ بِکُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ»