1- زن بايد رازدار باشد تا همسرش بتواند اسرارش را به او بگويد. «وَ إِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلى بَعْضِ أَزْواجِهِ»
2- بيان برخى مطالب براى تمام افراد خانواده، ضرورتى ندارد. «إِلى بَعْضِ أَزْواجِهِ»
3- آبروى افراد خطاکار را حفظ کنيد و نام آن‌ها را نبريد. بَعْضِ أَزْواجِهِ ... نَبَّأَتْ بِهِ
4- زنان پيامبر، معصوم نبودند، زيرا رازدار آن حضرت نبودند. أَسَرَّ النَّبِيُ ... نَبَّأَتْ
5- پيامبر اسلام نيز گرفتار مسائل خانوادگى بود. أَسَرَّ النَّبِيُ ... نَبَّأَتْ بِهِ
6- خداوند به پيامبرش عنايت ويژه دارد و مشت کسانى را که نسبت به پيامبر وفادار نيستند باز مى‌کند. نَبَّأَتْ بِهِ ... أَظْهَرَهُ اللَّهُ
7- رهبر جامعه نبايد از مسائل داخلى وخانوادگى خود غافل باشد. «أَظْهَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ»
8- خداوند از طريق غيب، پيامبرش را آگاه مى‌کند. «أَظْهَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ»
9- لغزش‌ها را به خود افراد بگوييد نه ديگران. «عَرَّفَ بَعْضَهُ»
10- در مديريّت، گاهى تغافل و سعه صدر لازم است. «وَ أَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍ»
11- تمام لغزش‌هاى خطاکاران را به رخ آنان نکشيد. «وَ أَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍ»
12- آن که اسرار ديگران را سرّى فاش مى‌کند، احتمال بدهد که سرّ او نيز فاش شود. نَبَّأَتْ بِهِ ... نَبَّأَها بِهِ
13- سرچشمه علم انبيا، علم الهى است. «نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ»
14- منبع خبر و خبردهنده، بايد عالم و خبير باشد. «نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ» (خبرى قابل ارزش و استناد است که بر پايه علم و آگاهى باشد.)
15- افشاگرى خداوند نشانه حضور و نظارت او و ايمان به حضور خداوند عليم و خبير، مى‌تواند انسان را از هرگونه گناه و توطئه باز دارد. «الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ»