1- انبيا، تحت تربيت الهى هستند. «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ»
2- حتّى پيامبر، حق ندارد بى‌دليل حلال خدا را بر خود حرام کند. «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ»
3- خشنودى خدا بر خشنودى ديگران مقدّم است. لِمَ تُحَرِّمُ ... تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِکَ
جلد 10 - صفحه 122
4- خواسته زن اگر فراتر از احکام الهى وحقوق همسرى باشد، نبايد عملى شود.
لِمَ تُحَرِّمُ ... تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِکَ (راضى کردن همسر به هر قيمت، لازم نيست.)
5- يکى از امورى که انسان را گرفتار مى‌کند، علاقه به کسب رضايت ديگران به هر قيمتى است. «تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِکَ»
6- توبيخ افراد بزرگوار بايد همراه مغفرت و رحمت باشد. يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ ... وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
7- خداوند، هم گذشته را جبران مى‌کند، «غَفُورٌ رَحِيمٌ» و هم راه را براى آينده باز مى‌کند. «فَرَضَ اللَّهُ لَکُمْ تَحِلَّةَ أَيْمانِکُمْ»
8- توبيخ وانتقاد بايد همراه با بيان راه حلّ و راه گشايى باشد. لِمَ تُحَرِّمُ ... تَحِلَّةَ أَيْمانِکُمْ
9- در اسلام بن بست وجود ندارد. (هيچ حکمى حتّى سوگند نمى‌تواند تمام راهها را بر انسان ببندد.) «قَدْ فَرَضَ اللَّهُ لَکُمْ تَحِلَّةَ أَيْمانِکُمْ»
10- ما عبديم و بايد مطيع مولى باشيم، حلال را حلال شمريم، گرچه به قيمت شکستن سوگند باشد. «هُوَ مَوْلاکُمْ»
11- دستورات خداوند عالمانه و حکيمانه است، او مشکلات را حلّ و گره‌ها را باز مى‌کند. فَرَضَ اللَّهُ ... وَ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَکِيمُ