تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ «1»
يُسَبِّحُ لِلَّهِ: به پاکى ياد مى‌کنند و تنزيه مى‌نمايند خداى را، ما فِي السَّماواتِ:
«1» نور الثقلين، جلد 5، صفحه 320، حديث 1.
جلد 13 - صفحه 160
آنچه در آسمانهاست از بدايع علوى، وَ ما فِي الْأَرْضِ: و آنچه در زمين است از اجسام سفلى.
نکته: ذکر تسبيح گاهى به صورت ماضى، و گاهى به صورت مستقبل، اشاره است به دوام تنزيه، يعنى همه اشياء موجوده که متضمن بدايع حکمت و عجائب صنعت‌اند، دالند بر ربوبيت و وحدانيت و سرمديت و عالميت و قادريت ذات سبحانى. پس در وصف خود فرمايد: الْمَلِکِ: پادشاهى که ملک او دائم و بى‌زوال است، الْقُدُّوسِ: پاک از سمت عيب و صفت اختلال، الْعَزِيزِ:
ارجمند و غالب در جميع احوال که هيچکس بر او غلبه نکند، و گرد مذلت به ساحت کبرياى او راه ندارد. الْحَکِيمِ: صواب کار و درست کردار در جميع افعال، که هر چه نمايد بر وفق حکمت و مصلحت باشد.