تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ «7» وَ لا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَداً: و تمنا نکنند مرگ را هرگز و هيچ وقت، بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ‌: به سبب آنچه پيش فرستاده است دستهاى ايشان، يعنى بواسطه عملهاى بد که کرده‌اند از تحريف احکام تورات و تغيير وصف سيد انبياء و غير آن از کفر و معاصى، و به يقين مى‌دانند که بعد از مرگ، بدين اعمال قبيحه، معذب خواهند شد. وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ‌: و خدا داناست به ستمکاران که منحرف شدند از طريق ايمان، و منهمک گرديدند در عناد و طغيان، پس معذب سازد ايشان را. روايت شده که حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم يهودان را گفت: به حق آن کس که نفس من به يد فرمان او است، هيچکس از شما تمناى مرگ نکند، مگر آنکه بر او واقع شود. «3» پس اگر در صدق نبوت آن حضرت به يقين نبودند، تمناى مرگ مى‌کردند، لکن مى‌دانستند اگر تمناى مرگ کنند، فورا بميرند و به عذاب گرفتار شوند. بدين جهت هيچکدام جرئت نداشتند که اين تمنا کنند. پس آيه يکى از معجزات آن حضرت است، زيرا در آن خبر داد «1» منهج الصادقين، جلد 9، صفحه 277. «2» مدرک ياد شده. «3» مدرک ياد شده. جلد 13 - صفحه 168 که هرگز تمناى مرگ نکنند به جهت معرفت آنها به صدق آن حضرت و کذب خود، و ايشان چنانکه حضرت خبر داد، تمناى مرگ نکردند و به سبب اين، جسارت ننمودند بر آن به جهت خوف لحوق موت بر آنها به مجرد تلفظ نمودن به آن.