در اين آيه سه مرتبه از علم خداوند سخن به ميان آمده است: علم به تمام موجودات هستى «ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»، علم به آشکار و نهان انسان‌ها «ما تُسِرُّونَ وَ ما تُعْلِنُونَ»، علم به افکار و نيّت‌ها «بِذاتِ الصُّدُورِ». آن هم علم دائمى که از قالب فعل مضارع «يَعْلَمُ» استفاده مى‌شود و علم عميق که از قالب «عَلِيمٌ» استفاده مى‌شود.
ايمان به اينکه خداوند ناظر بر اعمال ما مى‌باشد و همه چيز را مى‌داند، بهترين وسيله براى دورى از گناه و حفظ تقوا است.
با توجه به اينکه در آيه قبل فرمود: «وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ» بازگشت همه به سوى اوست، اين آيه
جلد 10 - صفحه 73
به منزله پاسخ از يک سؤال مقدّر است و آن اينکه: انسان‌هايى که بعد از مردن، پوسيده و متلاشى و پراکنده مى‌شوند چگونه به سوى خدا بازمى‌گردند؟! آيه پاسخ مى‌دهد: خداوند به تمام ذرّات متلاشى و پراکنده شده آگاه است و مخلوط شدن اجزاى مردگان، سبب گم‌شدن و از بين رفتن آنها نمى‌شود.