1- قهر خداوند نسبت به يهوديان پيمان‌شکن کافر، حکيمانه است. «الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ»
2- نشانه عزّت خداوند، تار و مار شدن يهوديان پيمان شکن و توطئه‌گر است.
«الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ»
3- تمام پيروزى‌ها را از او بدانيم. هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ کَفَرُوا ...
«1». تفسير نمونه.
«2». انفال، 12.
«3». آل عمران، 151.
«4». تفسير نمونه از اثبات الهدى، ج 7، ص 124.
«5». خصال صدوق.
«6». طلاق، 3.
«7». فتح، 4.
جلد 9 - صفحه 538
4- حساب توطئه‌گران اهل کتاب از حساب بقيه آنان جداست. «الَّذِينَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ»
5- تبعيد از وطن، يکى از مجارات الهى است. هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ ... مِنْ دِيارِهِمْ
6- قدرت هيچ‌کس و گروهى را پايدار ندانيد. «ما ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا»
7- کيفر کسى‌که از تعهّدات و پيمان‌هاى اجتماعى خارج مى‌شود، آن است که از وطن خارج شود. أَنْ يَخْرُجُوا ...
8- محاسبات و تجهزات کفّار در برابر اراده الهى، ناکارآمد و بى‌فايده است.
«ظَنُّوا أَنَّهُمْ مانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ»
9- در جنگ و جهاد با کفار، تمام محاسبات نبايد بر اساس تجهيزات و امکانات مادى باشد. «فَأَتاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا»
10- تخريب ساختمان‌هاى دشمن، در مواردى جايز است. «يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَ أَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ»
11- آنجا که اراده خدا باشد، دوست و دشمن دست به يک کار مى‌زنند. «يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَ أَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ»
12- خداوند هم سبب ساز است و هم سبب سوز، ترس را سبب قرار مى‌دهد و دژها را از سببيّت مى‌اندازد. «قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ»*
13- مطالعه تاريخ، سرگرمى نيست، وسيله عبرت است. فَاعْتَبِرُوا ... تاريخ، گذرگاه است نه توقّف‌گاه.
14- استفاده از تاريخ، بصيرت مى‌خواهد. «فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأَبْصارِ»