«بارئ» به معناى پديد آورندهاى است که پديدههايش از يکديگر متمايز و متفاوت باشند.
اين تنها سورهاى است که آغاز و پايانش با تسبيح الهى است. سَبَّحَ لِلَّهِ ... يُسَبِّحُ لَهُ ... آيه اول آن سخن از عزّت و حکمت است و آيه آخر آن با عزيز حکيم پايان يافت.