تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ عَلى عَبْدِهِ آياتٍ بَيِّناتٍ لِيُخْرِجَکُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ إِنَّ اللَّهَ بِکُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ «9»
و نيز به جهت تبيين آيات داله بر وجوب ايمان مى‌فرمايد:
هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ: او است آن خدائى که نازل مى‌فرمايد، (عَلى عَبْدِهِ): بر بنده خود که حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است، آياتٍ بَيِّناتٍ: آيتهاى روشن، يعنى قرآن يا معجزات، لِيُخْرِجَکُمْ مِنَ الظُّلُماتِ: تا بيرون آورد شما را خدا به قرآن يا پيغمبر به دعوت از تاريکى‌هاى کفر و گمراهى، (إِلَى النُّورِ): به روشنى ايمان و راهنمائى، يا از ظلمات جهل به نور علم، يا از ضلالت به هدايت، و از مخالفت به موافقت، وَ إِنَّ اللَّهَ بِکُمْ: و بدرستى که خداى تعالى به شما، لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ: هر آينه مهربان و بخشاينده است که رسول را به دعوت امر مى‌فرمايد و اقتصار ننمايد بر نصب حجج عقليه.
تبصره: در آيه شريفه اشاراتى است: 1- آنکه پيغمبر بايد داراى آيات بينات و معجزات قاهرات باشد تا نبوتش ثابت، و حجت بر امت لازم آيد. 2- آنکه خواست الهى نسبت به بندگان هدايت و ارشاد است، و لذا پيغمبر و کتاب فرستاده تا مردم مهتدى شده از ضلالت نجات يابند. 3- خداى تعالى رئوف و رحيم است، و لازمه رأفت و رحمت سبحانى آنکه بندگان را عذاب نفرمايد مگر بعد از اتمام حجت.