تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَ يَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَ مَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ «24» بعد از آن مختال فخور را بيان فرمايد: الَّذِينَ يَبْخَلُونَ‌: کسانى که با وجود دنيادارى و مال و منال، بخل مى‌ورزند در راه خدا به انفاق، وَ يَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ‌: و با وجود بخل خود، امر مى‌کنند مردمان را به بخل نمودن، وَ مَنْ يَتَوَلَ‌: و هر که اعراض کند از اوامر و نواهى الهى، فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ: پس بدرستى که خداى تعالى اوست بى‌نياز از انفاق و فرمانبردارى و عبادت بندگان، ستوده در ذات و صفات که تولى و اعراض مردمان به ساحت کبريائى ضررى وارد نسازد. تنبيه: آيه شريفه اشعار است به آنکه اوامر و نواهى الهى از روى حکمت و مصلحت است و از جمله آن امر به انفاق و نهى از بخل است که مصلحت منفق و منفق عليه و تدبير انتظام عالم است. در تبيان- نزد بعضى مراد از اين آيه يهودند که بخل نمودند نسبت به آنچه مى‌دانستند از علم به صفات و احوال حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و کتمان نمودند و ديگران را نيز به کتمان امر کردند و اعراض نمودند از ايمان به آن حضرت. جلد 13 - صفحه 45 (آية 25)