نکته‌های تفسیر نور

در آيه قبل، سخن از فرستادن انبيا به طور کلى بود. در اين آيه دو نمونه از الگوها را که سر سلسله پيامبران بعد از خود هستند، بيان مى‌کند. خداوند، امامت را نيز در نسل و ذريّه پيامبر اسلام قرار داد و اين به معناى آن نيست که نظام نبوّت يا امامت، همانند نظام پادشاهى موروثى است، بلکه به معناى آن است که طهارت باطن و توان و استعداد لازم، به فرزندان و نسل منتقل مى‌شود و در صورتى که ديگر شرايط فراهم باشد، او به مقام نبوّت يا امامت مى‌رسد. لذا هنگامى که حضرت ابراهيم مقام امامت را براى فرزندانش طلب کرد و فرمود: «وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي» خداوند پاسخ داد: «لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ» «1» عهد امامت من به نااهلان از نسل تو نمى‌رسد. پس معيار اصلى براى انتصاب پيامبر يا امام، اهليّت و صلاحيّت است، نه وراثت.