تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِکُمْ کِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَکُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ وَ يَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ «28»
«1» صفحه 196، از مدرک ياد شده.
جلد 13 - صفحه 51
بعد از ذکر حواريين، خطاب به اهل کتاب که به شرف ايمان مشرف شدند فرمايد:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا: اى کسانى که ايمان آورده‌ايد به خدا و پيغمبران گذشته، اتَّقُوا اللَّهَ: بپرهيزيد و بترسيد خدا را از مخالفت، وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ: و ايمان آوريد به فرستاده او که حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است، يُؤْتِکُمْ کِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ: تا عطا فرمايد شما را دو نصيب از بخشايش خود:
يکى براى ايمان انبياى گذشته، و ديگر براى ايمان به حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم. نزد بعضى خطاب به اهل نفاق است، يعنى اى کسانى که ظاهرا ايمان آورده‌ايد، باطنا هم ايمان آوريد تا خدا دو بهره رحمت به شما عطا فرمايد: يکى براى ايمان ظاهرى، و ديگر براى ايمان باطنى. وَ يَجْعَلْ لَکُمْ: و تا قرار دهد براى شما، نُوراً تَمْشُونَ بِهِ: روشنى، که برويد به آن و بر صراط بگذريد و به بهشت رسيد، وَ يَغْفِرْ لَکُمْ: و تا بيامرزد براى شما گناهان سابقه شما را از کفر و ساير معاصى، وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ: و خداى تعالى بسيار آمرزنده است مؤمنان را، مهربان بر ايشان. نزد بعضى مراد به اين نور، قرآن است که سبب نجات است از ظلمت جهالت، و موجب اهتداى به ضياء معرفت، چه آن متضمن ادله داله است بر امر حق، و مشتمل بر بيان حلال و حرام و شرايع و احکام باشد.
در تفسير اهل بيت عليهم السّلام مذکور است که مراد به کفلين، حضرت حسن و حسين عليهما السّلام است؛ و به نور، حضرت على بن ابى طالب عليه السّلام؛ «1» يعنى ايمان آوريد به رسول خدا تا او سبحانه شما را شفاعت حضرت حسن و حسين عليهما السّلام کرامت فرمايد، و به نور على بن ابى طالب عليه السّلام از صراط بگذريد. و چند روايت در تفسير برهان در آن وارد شده، از
«1» نور الثقلين، جلد 5، صفحه 253، حديث 112، از امام صادق عليه السّلام.
جلد 13 - صفحه 52
جمله جابر جعفى از حضرت باقر عليه السّلام سؤال نمايد: قوله تعالى «يُؤْتِکُمْ کِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ» قال: الحسن و الحسين. قلت: «و يجعل لکم نورا تمشون به؟» قال: علىّ عليه السّلام. «1» تتمه: بخارى و مسلم در صحيح خود از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده: هر که کنيزى داشته باشد و علم دين را به او تعليم دهد چنانچه حق تعليم او است، و ادب فرمايد بر وجهى که حق تأديب است، پس او را آزاد کند و به شوهر دهد او را، دو بهره ثواب او را باشد؛ و هر بنده‌اى که اطاعت خدا و اطاعت مولاى خود کند و حق هر دو را ادا نمايد، او را دو اجر ثواب بدهند. و هر که به حضرت عيسى عليه السّلام ايمان آورده باشد، پس به من و کتاب من ايمان آورد، او را دو اجر باشد. «2» از سعيد بن جبير و غير او مروى است که: حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم جعفر بن ابى طالب را با هفتاد سوار به جانب نجاشى فرستاد تا او را به دين اسلام دعوت نمايد. پس از دعوت، اسلام آورد و چهل نفر از اهل مملکت او ايمان آوردند، و اذن خواستند تا خدمت حضرت برسند. با جعفر به مدينه آمدند در وقتى که حضرت به تهيه جنگ احد مشغول بودند. چون احتياج اصحاب و فقدان سلاح را ديدند، از حضرت اذن طلبيدند که مراجعت نموده اموال خود را آورده به مسلمانان صرف کنند. پس از اجازه، اموال خود را با اهل اسلام تقسيم کردند؛ آيه نازل شد: «الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْکِتابَ الى قوله وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ» و چون کفار اهل کتاب آيه را استماع کردند، بر مسلمانان افتخار نمودند که هر که ايمان به کتاب ما و شما دارد دو اجر دارد، و آنکه ايمان به کتاب ما ندارد يک اجر باشد، پس چگونه شما بر ما فضيلت داده شويد. آيه نازل شد که: از خدا بترسيد و در ايمان به پيغمبر ثابت باشيد. «3»
«1» البرهان، جلد 4، صفحه 300، حديث 4.
«2» منهج الصادقين، جلد 9، صفحات 196 و 200.
«3» مدرک ياد شده.
جلد 13 - صفحه 53