تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ «1»
«1» ثواب الاعمال (چ بيروت 1403 ق) ص 145.
جلد 12 - صفحه 366
اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ: نزديک شد ساعت قيامت، وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ: و شکافته شده ماه. تسميه قيامت به ساعت به اعتبار آنست که در امتداد يک ساعت قائم شود و انشقاق قمر از علامات قرب آنست.
شق القمر- جمهور مفسرين از خاصه و عامه و اصحاب مانند ابن مسعود. و ابن عباس و حذيفه يمانى و انس بن مالک و جبير بن معطم و عبد اللّه عمر «1» نقل نموده‌اند که ابو جهل و يهودى ديگر شبى به حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله رسيدند و آن شب چهاردهم ماه و قمر به مرتبه بدر رسيده.
ابو جهل گفت: بر وفق دعوى خود آيتى به ما بنما و الا سر تو را به شمشير بردارم.
فرمود: چه مى‌خواهى؟
ابو جهل به يهودى گفت اين شخص ساحر است و آنچه بخواهيم به قوت سحر به ما مى‌نمايد.
يهودى گفت: به او بگو تا ماه را بشکافد که سحر را در آسمان تأثيرى نيست و ساحران در آن تصرف و اقتدار ندارند، چون از اتيان عاجز شود او را به قتل رسانيم.
ابو جهل گفت: اين ماه را براى ما بشکاف.
حضرت دعا فرمود، انگشت سبابه برآورد و اشاره به ماه نمود، قرص قمر به محض اشاره دو نيم شد، نصف بر جاى خود و نصف ديگر به طرفى رفت و زمانى به آن هيئت بماند. حضرت به صداى بلند فرمود: اشهدوا اشهدوا.
ابو جهل گفت: آن را ملتئم نما.
حضرت اشاره فرمود، هر دو نصف بهم پيوست.
يهودى که اين معجزه باهره را ديد ايمان آورد، لکن ابو جهل پر جهل گفت:
چشم ما را به سحر بسته و قمر را به حالت انشقاق به ما نموده؛ از جماعت مسافران که از اطراف آفاق برسند بپرسيم که ايشان در امشب انشقاق قمر را
«1» نور الثقلين، ج 5، ص 174- 175.
جلد 12 - صفحه 367
ديده‌اند يا نه. چون از آينده و رونده پرسيدند، جواب دادند در فلان شب ماه را به دو نيمه ديديم. ابو جهل با وجود اين معجزه عظيم، ايمان نياورد و حمل نمود به سحر. کفار قريش تابع او شدند گفتند سحر است «1»: حق تعالى آيه نازل فرمود که: