اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِن يَرَوا آيَةً يُعرِضُوا وَ يَقُولُوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ «2»
و اگر مشاهده کنند اينکه مشرکين و کفار هر معجزه که باشد اعراض مي‌کنند و رو برمي‌گردانند و مي‌گويند سحري است استمرار دارد، چه در زمين باشد، چه در آسمان قلب قسي‌ّ و سياه از قابليّت ايمان افتاده.
وَ إِن يَرَوا آية بنحو تنکير آورده اشاره به اينکه هر آيه و معجزه باشد.
يُعرِضُوا چه آسماني باشد چه زميني و ايمان نمي‌آورند.
يَقُولُوا و مي‌گويند:
سِحرٌ مُستَمِرٌّ استمرار سحر يعني در تعقيب يکديگر يعني هر چه اينکه پيغمبر معجزه اقامه کند تمام را سحر مي‌پندارند، لکن رؤساي کفار بودند، ولي در خبر داريم که متجاوز از ششصد نفر ايمان آوردند لکن سرّا و اظهار نکردند تا زماني که حضرت هجرت فرمود بمدينه آنها هم هجرت کردند و جزو مهاجرين محسوب شدند و نظير اينکه شق القمر براي امير المؤمنين (ع) واقع شد که ردّ شمس باشد، چنانچه بر شمعون الصفا وصي حضرت عيسي واقع شد، چنانچه در زيارت امير المؤمنين (ع) دارد
(و ردّ عليه الشمس فساوي شمعون الصفا).