تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ إِلى شَيْ‌ءٍ نُکُرٍ «6»
چون مى‌دانى اى پيغمبر حال امت تو نيز بر اين منوال است.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ: پس روى بگردان از ايشان، يعنى ترک موعظه آنها نما تا وقتى که به قتال شوى و ياد کن، يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ: روزى که بخواند خواننده، يعنى اسرافيل بر صخره بيت المقدس برآمده مردمان را بخواند، إِلى شَيْ‌ءٍ نُکُرٍ: به چيزى که زشت و ناگوار است؛ مراد حشر و اهوال قيامت يا عذاب آخرت است.
يا مراد جبرئيل است که ايشان را بخواند به امرى که نفوس از آن کاره باشد، زيرا مشاهده چيزى که معهود ايشان نبود ناخوش آيد، يا اعراض نما از آنها، زيرا مشاهده کنند عذاب و نکال خود را در روزى که داعى بخواند ايشان را بر زمين محشر و قيامت به حالت پريشانى و کراهت روى و نهايت ذلت و خوارى.