نکته‌های تفسیر نور

حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «لا تجعلن ذرب لسانک على من انطقک و بلاغة قولک على من سددک» «1» تندى و تيزى زبانت را براى کسى که تو را سخن گفتن تعليم داده قرار مده و بلاغت و زيبايى کلامت را به رخ کسى که گفتار تو را قاعده‌مند و زيبا کرده، مکش. قدرت بيان و سخن گفتن، هديه الهى به انسان است و قرآن براى شيوه بيان دستوراتى داده است، از جمله: مستدل و محکم باشد. «قَوْلًا سَدِيداً»* «2» پسنديده و به اندازه باشد. «قَوْلًا مَعْرُوفاً»* «3» نرم و مهربانانه باشد. «قَوْلًا لَيِّناً» «4» شيوا و رسا و واضح باشد. «قَوْلًا بَلِيغاً» «5» کريمانه و بزرگوارانه باشد. «قَوْلًا کَرِيماً» «6» زيبا، نيکو و مطلوب باشد. «قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً» «7» بهترين‌ها گفته شود. «يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» «8» حتّى مجادلات و گفتگوهاى انتقادى، به بهترين وجه باشد. «جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» «9»