تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فِيها فاکِهَةٌ وَ النَّخْلُ ذاتُ الْأَکْمامِ «11» فِيها فاکِهَةٌ: در آن انواع و اقسام چيزهائى است که به آن متفکه و متلذذ شوند از اصناف ميوه‌جات، وَ النَّخْلُ ذاتُ الْأَکْمامِ‌: و خرما که صاحب غلافند، چه خرمائى که هنوز منشق نشده در غلاف است، يا مراد هر چيزى که پوشش دارد از طلع و غلاف و ليف و اغصان و غير آن از آنچه حافظ او باشد از آفات‌ جلد 12 - صفحه 405 سماوى و ارضى. بيان: تخصيص خرما از فواکه به ذکر، جهت تفضل او و مشابهتى که به انسان دارد از جهاتى: 1- تا تأبير نکنند «نرينه به مادينه رساندن» بار ندهد. 2- در آب غرق شود، مى‌ميرد. 3- سرش قطع شود خشک گردد. 4- گلوله به او رسد کشته شود. لذا حديث است که «اکرموا عمّتکم النّخلة» تعبير فرموده خرما را به عمّه، زيرا انسان اولاد حيوان و حيوان از نبات و نخله خواهر او مى‌شود.