«سيما» از «سوم» به معناى نشان و علامت ظاهر است. «نواصى» جمع «ناصيه» به معناى موى جلوى سر است.
گويا اين آيه پاسخ سؤالى است که به دنبال آيه قبل قابل طرح است که اگر از گناه سؤال نمى‌شود، پس چگونه مجرمان شناخته مى‌شوند، اين آيه در پاسخ مى‌فرمايد: «يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ» «1» مجرمان از چهره و سيمايشان شناخته مى‌شوند؛ البته همان‌گونه که تبهکاران از سيمايشان شناخته مى‌شوند، نيکوکاران را نيز از سيمايشان مى‌شناسند.
«تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ» «2»
سيماها در قيامت:
رو سفيدان. «تَبْيَضُّ وُجُوهٌ» «3»
رو سياهان. «وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ» «4»
چهره‌هايى شادان. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ» «5»، «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ» «6»
صورت‌هايى گرفته و غمگين. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ» «7»
چهره‌هايى خندان. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ. ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ» «8»
صورت‌هايى غبار گرفته و گرد زده. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ» «9»
«1». تفسير الميزان.
«2». مطفّفين، 24.
«3». آل عمران، 106.
«4». زمر، 60.
«5». قيامت، 22.
«6». غاشيه، 8.
«7». قيامت، 24.
«8». عبس، 38 و 39.
«9». عبس، 40.
جلد 9 - صفحه 401
چهره‌هايى خوار و ذليل. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ» «1»