نکته‌های تفسیر نور

«أَکْدى‌» از «کدية» يعنى بخل و دست کشيدن از انفاق که در اصل به معنى زمين سخت است. «وَفَّى» يعنى حضرت ابراهيم در همه موارد به وعده و تعهدش وفا کرد. در شأن نزول آيه اول گفته‌اند: اين آيات در مورد شخصى است که اهل انفاق و کمک به مردم بود، ديگران به او گفتند: در آينده نيازمند خواهى شد. او از انفاق دست کشيد و گرفتار بخل شد. خداوند حضرت ابراهيم را با اوصاف گوناگونى در قرآن ستايش فرموده است، از جمله: اوّاه، حليم، بصير، مخلص، قانت، شاکر، صدّيق، مؤمن، محسن، وفىّ، خليل، امام، اسوة، امّة، عابد، حنيف و مسلم. در قرآن، دو بار صحف ابراهيم و موسى در کنار هم ذکر شده است: يکى در اين سوره و يکى در سوره اعلى آيه 19. «صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى‌» شايد به خاطر آن باشد که حضرت موسى مورد قبول اهل کتاب و حضرت ابراهيم مورد قبول مشرکان مکّه بود، لذا نام اين دو بزرگوار در کنار هم بيان شده است. در برابر بخل، سخن از وفا و ايثار حضرت ابراهيم مطرح شده است او که همه چيز خود را در راه خدا داد: «بذل نفسه للنيران و قلبه للرحمن و ولده للقربان و ماله للاخوان» جان را تسليم آتش، دل را تسليم خدا، فرزند را براى قربانى شدن و ثروت را براى برادران ايمانى خود قرار داد.