تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ لَهُمْ شُرَکاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ ما لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ وَ لَوْ لا کَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ «21»
أَمْ لَهُمْ شُرَکاءُ: بلکه آيا کافران را شريکانند، يعنى البته مر ايشان را شياطين‌اند که در انواع معاصى شريک ايشانند، شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ: وضع کرده‌اند براى ايشان، يعنى آراسته‌اند در قلوب ايشان از کيش باطل و راه ضلالت، ما لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ: آنچه اذن نداده و نفرموده به آن خداى تعالى از
«1» نور الثقلين، ج 4، ص 569 حديث 53.
«2» برهان، ج 4، ص 121، حديث 3.
بحار الانوار، ج 72، باب 95، حديث 8، ص 63 به نقل از تفسير قمى.
«3» ديوان منسوب به امير المؤمنين عليه السّلام- چاپ سنگى 1277 قمرى (شماره صفحه ندارد)
جلد 11 - صفحه 415
شرک و انکار بعث و عمل براى دنيا و تحريم بعض اشياء. وَ لَوْ لا کَلِمَةُ الْفَصْلِ:
و اگر نبودى سخن حق که آن قضاى سابق است به تأخير مکافات، يا سبق وعده بودى به آنکه فصل و حکم به حق ميان ايشان روز قيامت است، لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ:
هر آينه حکم کرده شدى ميان کافر و مؤمن به آنکه هر يک جزا يافتى. وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ: و بدرستى که ستمکاران به شرک و عناد، لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ: مر ايشان راست عذابى دردناک روز قيامت که غير منقطع باشد.