تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا کَسَبُوا وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِکَ هُوَ الْفَضْلُ الْکَبِيرُ «22» تَرَى الظَّالِمِينَ‌: مى‌بينى اى بيننده مشرکان و معاندان را روز قيامت، مُشْفِقِينَ مِمَّا کَسَبُوا: بسيار ترسان و هراسان از جزاى آنچه کرده‌اند از انواع قبايح و شنايع، وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ‌: و حال آنکه جزاى اعمال قبيحه ايشان واقع شونده و رساننده است به ايشان، خواه ترسان باشند يا نه، يعنى شدت خوف آنها دافع عذاب آنها نشود. وَ الَّذِينَ آمَنُوا: و آنانکه ايمان بياورند به خدا و معتقدات حقه ايمانيه، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌: و بجا آورند کارهاى شايسته و پسنديده، فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ‌: در مرغزارهاى بهشت باشند، يعنى در مواضعى که خوشترين مکانهاى بهشت باشد از حيث انبوهى اشجار مخضره و نباتات ناضره، لَهُمْ ما يَشاؤُنَ‌: براى ايشان است در بهشت آنچه خواهند و تمنا کنند، عِنْدَ رَبِّهِمْ‌: نزد پروردگار خود قرب مکانتى و منزلتى نه مکانى و منزلى، ذلِکَ هُوَ الْفَضْلُ الْکَبِيرُ: آنچه مذکور شد از مکرمت آنست فضل بزرگ و با مقدار و نعمت بيشمار. در امالى- ابن بابويه (رحمه اللّه) از حضرت صادق عليه السّلام روايت‌ جلد 11 - صفحه 416 شده که: پست‌ترين اهل بهشت به حسب قدر و منزلت، چنان است که اگر جميع جن و انس ميهمان او شوند هر آينه از طعام و مشروبات آنقدر در نزد او باشد که همه آنها را کفايت نمايد و از نعماى الهى که در بهشت نزد او باشد چيزى کم نشود «1». و فرمود: هر روز جمعه نعمتهاى ايشان هفتاد برابر مضاعف شود. «2»