1- ميان حروف مقطّعه و نزول قرآن رابطه است. اين کتاب از همين حروفِ الفبا تأليف يافته است. «حم وَ الْکِتابِ»
2- قرآن، مقدّس و قابل سوگند است. «الْکِتابِ»
3- سوگند به غير خداوند نيز جايز است. «وَ الْکِتابِ»
4- گرچه بعضى از آيات قرآن متشابه است، ولى بيشتر آيات آن شفّاف، روشن قابل فهم است. «الْکِتابِ الْمُبِينِ»
5- قرآن، بر عربى بودن زبان خود تأکيد دارد. «قُرْآناً عَرَبِيًّا»
6- انتخاب راه خدا، بايد از طريق تعقّل باشد نه تعبّد. قُرْآناً عَرَبِيًّا ... تَعْقِلُونَ
7- وظيفه ما تبليغ دين است گرچه در اثر پذيرى مردم ترديد است. «قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ»
8- همهى کتب آسمانى به يک کتاب واحد که مادر همهى کتابهاست باز مىگردد. «إِنَّهُ فِي أُمِّ الْکِتابِ»
9- حقيقت قرآن در لوح محفوظ و نزد خداوند است. «فِي أُمِّ الْکِتابِ لَدَيْنا»
10- هر کس اهل تعقّل باشد، حتماً از قرآن بهرهمند خواهد شد. «لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ»
11- دست بشر به همه معارف بلند قرآن نخواهد رسيد. «لَعَلِيٌّ»
12- گذشت زمان و پيشرفت علوم بشرى، از استحکام قرآن نمىکاهد. «حَکِيمٌ»