اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لِتَستَوُوا عَلي ظُهُورِه‌ِ ثُم‌َّ تَذکُرُوا نِعمَةَ رَبِّکُم إِذَا استَوَيتُم عَلَيه‌ِ وَ تَقُولُوا سُبحان‌َ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما کُنّا لَه‌ُ مُقرِنِين‌َ «13»
براي اينکه چون قرار گرفتيد بر گرده او پس از قرار ياد آوريد نعمت پروردگار خود را زماني که استقرار نموديد بر او و مي‌گوييد منزه است آن خداوندي که مسخر فرمود براي ما اينکه را و نبوديم ما از براي او توانا و متمکن از تسخير
جلد 16 - صفحه 10
او و رکوب آن.
لِتَستَوُوا عَلي ظُهُورِه‌ِ استوي با رکوب تفاوت دارد رکوب فعل بنده است يعني سوار شدن. استوي قرار گرفتن پس از سوار شدن بر ظهر آن چنانچه در حق نوح ابتداء مي‌فرمايد فَاسلُک فِيها مِن کُل‌ٍّ زَوجَين‌ِ اثنَين‌ِ- الي قوله تعالي- فَإِذَا استَوَيت‌َ أَنت‌َ وَ مَن مَعَک‌َ عَلَي الفُلک‌ِ فَقُل‌ِ الحَمدُ لِلّه‌ِ- الآية- مؤمنون آيه 28 و 29- و ضمير «ظهوره» به مرکوب برمي‌گردد چه فلک باشد و چه انعام زيرا ظهور جمع و مرکوب اسم جنس است لذا مفرد ذکر فرموده بمناسبت اينکه بر ظهر تمام نمي‌شود استوي پيدا کرد بر هر فردي از آنها.
ثُم‌َّ تَذکُرُوا نِعمَةَ رَبِّکُم که خداوند تبارک و تعالي چه تفضلي فرموده که کشتي را روي آب قرار داده که فرو نرود در آب و انعام را با اينکه قوه و قدرت که مي‌توانستند انسان را بدرند و پامال کنند تسليم انسان قرار داده.
إِذَا استَوَيتُم عَلَيه‌ِ چون بر او قرار گرفتيد و مستقر شديد.
وَ تَقُولُوا بايد بگوئيد.
سُبحان‌َ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا مشار اليه مرکوبي است که بر او قرار گرفتيد.
وَ ما کُنّا لَه‌ُ مُقرِنِين‌َ متمکنين و قادرين و مقرين.