پیام‌های تفسیر نور

1- بهره‌گيرى از نعمت‌ها بايد همراه ياد خدا و تشکّر از او باشد (نه سبب غرور و غفلت). لِتَسْتَوُوا ... ثُمَّ تَذْکُرُوا 2- نعمت‌ها و تناسب آنها با نيازها، جلوه‌اى از ربوبيّت الهى است. «نِعْمَةَ رَبِّکُمْ» 3- راه شکر را از خدا بياموزيم. تَذْکُرُوا نِعْمَةَ رَبِّکُمْ‌ ... وَ تَقُولُوا ... 4- تسبيح الهى نمونه حمد و ذکر الهى است. تَذْکُرُوا نِعْمَةَ رَبِّکُمْ‌ ... سُبْحانَ الَّذِي‌ 5- رام بودن زمين و مرکب حيوانى براى انسان، از نعمت‌هاى بزرگ الهى است. «سَخَّرَ لَنا هذا» 6- اگر خداوند حيوانات را رام نمى‌ساخت، انسان ز بهره‌گيرى آن عاجز بود. «ما کُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ» 7- اعتراف به عجز، خود نمونه‌اى از شکر است. «وَ ما کُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ» 8- به هنگام سوار شدن بر مرکب براى سفر، خدا را سپاس گوييم و به ياد سفر نهايى باشيم. تَذْکُرُوا نِعْمَةَ رَبِّکُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَ تَقُولُوا ... إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ‌ تفسير نور(10جلدى)، ج‌8، ص: 441