اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ وَ مَن يُنَشَّؤُا فِي الحِليَةِ وَ هُوَ فِي الخِصام‌ِ غَيرُ مُبِين‌ٍ «18»
و کسي که نشو و نما در حلي و زينت کرده او در مخاصمه و اقامه حجت نمي‌تواند بيان کند و از عهده برآيد.
اينکه آيه شريفه را سه نحوه تفسير کرده‌اند:
يکي: مراد از أَ وَ مَن يُنَشَّؤُا فِي الحِليَةِ نساء باشند که همان بنات هستند و مراد از حلية زيور بطلا و حرير که بر زنها جايز است خود را بآنها زينت کنند و بر رجال حرام است و لکن امروز بسياري از جوانهاي ما بند ساعت طلا در دست مي‌کنند و حلقه طلا در انگشت و بدانند که اينکه يک معصيت دائميه است يعني آن به آن يک معصيت است در يک شبانه روز هزارها معصيت مي‌شود چه رسد در سال و سالها بعلاوه اگر اهل نماز باشند نماز در آن هم باطل است و همچنين لباس حرير يعني ابريشم و مراد از وَ هُوَ فِي الخِصام‌ِ غَيرُ مُبِين‌ٍ براي اينکه است که نظر به ضعف بيان اينکه بنات نمي‌تواند حجت خود را بيان کنند که با پدران قسي القلب که ما چه گناهي داريم که ما را زنده زير خاک مي‌کنند يا با کراهت و اهانت با ما رفتار مي‌کنند و اينکه تفسير مناسب با آيات قبل است.
تفسير دوم اينکه مراد اصنام و آلهه آنها است که آنها را بجواهرات و طلا و حلي و حلل زينت مي‌کنند و اينها قدرت بر تکلم و اقامه حجت بر الوهيت خود ندارند.
تفسير سوّم راجع به قضاياي فرعون و موسي است چون فرعون بر فرش طلاباف مي‌نشست و خود را به جواهرات زينت ميکرد اينکه کلام فرعون است که من با اينکه همه حلي و جواهرات نشو و نما کرده‌ام و ضمير هو بموسي برگردد که زبانش لکنت دارد و از عهده بيان برنمي‌آيد و اينکه تفسير بسيار بعيد است چنانچه تفسير دوم هم بعيد به نظر مي‌آيد چون تعبير به من فرموده که از براي ذوي العقول است و اگر مراد اصنام باشد مناسب با ما است نه من.
14