پیام‌های تفسیر نور

1- سنّت خداوند کامياب کردن مؤمن و کافر و مهلت دادن به همه‌ى مردم است. «مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ» 2- براى اتمام حجّت هم کتاب لازم است و هم رهبر. «جاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ» 3- قرآن داراى، سخن سراسر حقّ و حقيقت است. «جاءَهُمُ الْحَقُّ» 4- تبليغ دين و رسالت بايد روشن و رسا باشد. «رَسُولٌ مُبِينٌ» 5- تأثير قرآن بر جان و دل کفّار به حدّى بود که آن را سحر و جادو مى‌خواندند. «هذا سِحْرٌ» 6- انسان ذاتاً توجيه‌گر است. کفّار تهمت سحر مى‌زدند تا کفر خود را توجيه کنند. «هذا سِحْرٌ وَ إِنَّا بِهِ کافِرُونَ» 7- بهانه‌گيران هر لحظه حرفى مى‌زنند، يک بار مى‌گويند: قرآن سحر است و يک بار مى‌گويند: چرا قرآن به فلانى نازل نشد. هذا سِحْرٌ ... لَوْ لا نُزِّلَ‌ 8- بزرگى، نزد عدّه‌اى از مردم داشتن مال و عنوان است. رَجُلٍ‌ ... عَظِيمٍ‌ تفسير نور(10جلدى)، ج‌8، ص: 450