تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَوْ لا أَنْ يَکُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَکْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ (33)
بعد از آن پستى اين جهان و قلت مقدار آن فرمايد:
وَ لَوْ لا أَنْ يَکُونَ النَّاسُ: و اگر نه کراهت آن بودى که گشتندى آدميان، أُمَّةً واحِدَةً: يک گروه مجتمع بر ايثار و کفر بر ايمان، و اختيار حب دنيا و حرص آن بر آخرت، لَجَعَلْنا لِمَنْ يَکْفُرُ بِالرَّحْمنِ: هر آينه مى‌گردانيديم براى کسانى که کافر شوند به خداوند رحمان، لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ: مر خانه‌هاى آنها را سقفها از نقره، وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ: و نردبانها که به آن بالاى خانه‌ها برآيند و خود را ظاهر سازند.
جلد 11 - صفحه 470