تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) حَتَّى إِذا جاءَنا قالَ يا لَيْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَکَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِينُ (38) حَتَّى إِذا جاءَنا: تا وقتى که بيايند هر دو، يعنى گمراه شده و شيطان به موقف جزاى ما که عرصه محشر است. و در خبر است که او را با قرين او در يک زنجير به محشر آرند و به جهنم اندازند، چنانچه مؤمن را ملکى ملازم او باشد تا او را به بهشت رساند. قالَ يا لَيْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَکَ‌: گويد آن گمراه با قرين خود: اى کاش ميان من و ميان تو، بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ‌: دورى مشرق و مغرب بودى، يعنى کاشکى دورى مسافت ميان من و تو مانند مسافت ميان مشرق و مغرب بودى تا هرگز تو را نديدى و با تو نبودى، فَبِئْسَ الْقَرِينُ‌: پس بد همنشين بودى تو. در اين اثناى مخاطبه، ملکى به امر خدا گويد: