اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَلَمّا کَشَفنا عَنهُم‌ُ العَذاب‌َ إِذا هُم يَنکُثُون‌َ (50)
پس چون برطرف کرديم از آنها عذاب را در اينکه هنگام نکث عهد کردند و هدايت نشدند.
فَلَمّا کَشَفنا عَنهُم‌ُ العَذاب‌َ اينکه کشف عذاب براي امتحان و اتمام حجت و رفع عذر آنها است که فرداي قيامت نگويند اگر عذاب بر ما برداشته شده بود ما ايمان مي‌آورديم و هدايت مي‌شديم با اينکه اينکه عذر اصلا موجه نبود و اينکه تقاضا هم بي‌مورد بود قضيه بعکس است سزاوار بود موسي به آنها بفرمايد اولا شما ايمان بياوريد و هدايت شويد تا خداوند رفع بلا بکند و شما را متنعم به نعم بفرمايد زيرا اثر اينکه عذابها و بليات شرک و کفر و طغيان و سرکشي است و معاصي بايد آنها برطرف شود تا آثارش برداشته شود کلام اينها مثل اينکه است که فرداي قيامت بگويند ما را جهنم نبر و عذاب نکن تا ما ايمان بياوريم.
جواب: مي‌خواستيد ايمان بياوريد تا شما را جهنم نبرم و عذاب نکنم
جلد 16 - صفحه 40
چنانچه آنها که ايمان آوردند نه جهنم مي‌برم و نه عذاب مي‌کنم چنانچه حضرت هود بقومش فرمود وَ يا قَوم‌ِ استَغفِرُوا رَبَّکُم ثُم‌َّ تُوبُوا إِلَيه‌ِ يُرسِل‌ِ السَّماءَ عَلَيکُم مِدراراً وَ يَزِدکُم قُوَّةً إِلي قُوَّتِکُم- هود آيه 54- و غير اينکه از آيات لکن خداوند تفضلا عذاب را برداشت که هيچ راه عذري بر آنها نماند آنهم بمدت کمي مطلقا برداشته نشد چنانچه مي‌فرمايد فَلَمّا کَشَفنا عَنهُم‌ُ الرِّجزَ إِلي أَجَل‌ٍ هُم بالِغُوه‌ُ إِذا هُم يَنکُثُون‌َ- اعراف آيه 131.