اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ نادي فِرعَون‌ُ فِي قَومِه‌ِ قال‌َ يا قَوم‌ِ أَ لَيس‌َ لِي مُلک‌ُ مِصرَ وَ هذِه‌ِ الأَنهارُ تَجرِي مِن تَحتِي أَ فَلا تُبصِرُون‌َ (51)
و ندا در داد فرعون در ميانه قوم خود گفت اي قوم من آيا از براي من سلطنت مصر و اينکه انهار که از زير قصر من مي‌رود آيا پس از اينکه باز بصيرت پيدا نمي‌کنيد به الوهيت و خدايي من.
چه اندازه حماقت است که سلطنت چهار روزه دنيا آنهم يک قسمت زمين مملکت مصر و چند نهر که از پاي قصر او گذر مي‌کند دليل بر خدايي و الوهيت خود ميگيرد و اينکه معجزات به اينکه عظمت و بزرگي موسي را سحر مي‌پندارد اگر چه حق بر او مکشوف بود لکن جحود مي‌کرد چنانچه مي‌فرمايد وَ جَحَدُوا بِها وَ استَيقَنَتها أَنفُسُهُم ظُلماً وَ عُلُوًّا- نمل آيه 14- و کفر جحودي بدترين اقسام کفر است و مثل آنها مثل کساني است که مي‌دانستند حق علي (ع) و ساير ائمه را و انکار کردند از روي ظلم و بلند پروازي.
وَ نادي فِرعَون‌ُ فِي قَومِه‌ِ فرعون پس از معجزات با هرات موسي ترسيد که قوم ايمان بياورند چنانچه سحره ايمان آوردند و بني اسرائيل و جماعتي از قبطيان و دستگاه خدايي او درهم کوبيده شود لذا در مقام القاء شبهه برآمد گاهي به سحره گفت إِنَّه‌ُ لَکَبِيرُکُم‌ُ الَّذِي عَلَّمَکُم‌ُ السِّحرَ- شعراء آيه 48- و به قوم خواست به اينکه زخارف دنيوي اينها را فريب دهد چنانچه به عين يزيد همين مغلطه را بر مجلسيانش انداخت و تمسک کرد به آيه قُل‌ِ اللّهُم‌َّ مالِک‌َ المُلک‌ِ- الايه ولي غافل از اينکه نور خدا را نمي‌توان خاموش کرد سر مطهر و خطبه زينب و منبر زين العابدين او را و پدر او را و پيشينيان آنها را رسوا و مخذول نمودند.
جلد 16 - صفحه 41
قال‌َ يا قَوم‌ِ أَ لَيس‌َ لِي مُلک‌ُ مِصرَ اگر سلطنت يک مملکت مصر دليل بر خدايي تو است پس کساني که قبل از تو تمام دنيا را مالک شدند مثل نمرود و شداد و اشباه آنها سزاوارتر بودند بخدايي.
وَ هذِه‌ِ الأَنهارُ تَجرِي مِن تَحتِي چند نهر آب که از پاي قصر تو مي‌گذرد چه دلالت بر حقانيت تو دارد.
أَ فَلا تُبصِرُون‌َ اينکه دستگاه با عظمت مرا مشاهده نمي‌کنيد!