تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ أَنَا خَيْرٌ مِنْ هذَا الَّذِي هُوَ مَهِينٌ وَ لا يَکادُ يُبِينُ (52)
أَمْ أَنَا خَيْرٌ: چون ظاهر شد بر شما شوکت و عظمت من، پس نه چنان است که موسى از من ارفع باشد بلکه من بهترم، مِنْ هذَا الَّذِي هُوَ مَهِينٌ: از اين کس که در ملک من او خوار و بى‌مقدار است، وَ لا يَکادُ يُبِينُ: و نزديک نيست که روشن سازد سخن را، يعنى به جهت لکنت زبان سخن را بر وجهى نتواند ادا کند که مفهوم گردد. مراد آنکه با اينکه موسى از عدد و مدد مفقود است و اسباب ملک و سياست از او مسلوب باشد، طاقت لسان و فصاحت بيان که مستلزم کمال رجال است آن را نيز ندارد، پس چگونه او را رتبه آن باشد که با من برابرى نمايد و دعوت نبوت کند. بعضى از مفسرين گفته‌اند حق تعالى در زمانى که حضرت موسى را نزد فرعون فرستاده عقده را از زبان او برداشته بود چنانکه سؤال «و احلل عقدة من لسانى» و جواب «قد اوتيت سؤلک يا موسى» مخبر است بر آن. قوم فرعون حضرت موسى عليه السلام را پيش از رسالت بر اين وجه ديده و دانسته بودند و از رفع آن اطلاع نداشتند و فرعون به جهت اهانت آن را ذکر نمود. و چون آن زمان رسم بود هر که را پيشواى خود مى‌گردانيدند دستوانهاى طلا در دست و طوق طلا به گردن او قلاده مى‌ساختند، فرعون پس از تحقير موسى عليه السلام به قوم گفت اگر به سياست و رياست از جانب خدا آمده،