1- اصل شفاعت مورد قبول است، امّا شفاعتهاى موهومى مردود است. لا يَمْلِکُ ... الشَّفاعَةَ
2- اصلاح را بايد از سرچشمه آغاز کرد. سرچشمهى شرک، اميد به شفاعت معبودهاست که بايد مردم را از چنين خيالى مأيوس نمود. «لا يَمْلِکُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ»
3- کسى حقّ شفاعت دارد که به حقّ معترف و گواه باشد. «شَهِدَ بِالْحَقِّ»
4- آنان که حقّ شفاعت دارند براى هر کس و هر مورد، شفاعت نمىکنند، خود
جلد 8 - صفحه 481
مىدانند که مورد شفاعت کجاست. «وَ هُمْ يَعْلَمُونَ»
5- گواهى و شهادت زمانى ارزش دارد که بر اساس علم باشد. «شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ»