تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَکُونَ (87)
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ: و اگر بپرسى تو اى پيغمبر از پرستندگان غير خدا، مَنْ خَلَقَهُمْ: کيست که آفريده ايشان را، لَيَقُولُنَّ اللَّهُ: هر آينه گويند اللّه است از غايت ظهور جواب، منکر آن نتوانند شد و مکابره نتوانند نمود، فَأَنَّى يُؤْفَکُونَ:
پس چگونه گردانيده مى‌شويد و وارونه نمائيد امر را، يعنى از پرستش و ستايش خداى به حق رو برگردانيد و به پرستش غير مشغول شويد با وجود اعتراف با الوهيت و خالقيت او سبحانه و ظهور دلايل بينه و دلالات باهره بر توحيد و قدرت او جل شأنه. لذا فرموده‌اند: ليس العجب ممن نجا کيف نجا ان العجب ممن هلک کيف هلک مع سعة رحمة اللّه و کثرة دلائله، نيست عجب از کسى که نجات يابد چگونه نجات يافت، بدرستى که تعجب از کسى است که هلاک شود چگونه هلاک گردد با وجود بسطت رحمت حضرت عزت و بسيارى ادله واضحه بر وحدت. «1»